Waarom weten we niet, maar nazi’s afknallen geeft toch altijd een, ietwat ziekelijke, voldoening. Ook tijdens het spelen van de nieuwe Wolfenstein konden we die voldoening niet onderdrukken. En waarom zouden we ook. Golf na golf van SS-ers en Wehrmacht-officieren komen op ons af en het is dat er een medewerker van Activision naast ons staat, anders hadden we onze moordpartij met een psychotische lach ondersteund.

Krijg je van deze bekentenis al de koude rillingen, dan is de nieuwe Wolfenstein waarschijnlijk niets voor jou. Herken je iets van de waanzin in jezelf, dan kunnen we aankomende shooter van Raven Software van harte aanraden. Wolfenstein lijkt namelijk één grote achtbaanrit van spanning en intense vuurgevechten te worden. Het standaard shootergedeelte wordt ondersteund door een paranormaal tintje, waardoor de gameplay net wat verder gaat dan bij een doorsnee shooter. Tel daar nog wat rechts-extremistische mutanten bij op en je weet dat hoofdpersoon B.J. Blazkowicz het behoorlijk zwaar gaat krijgen.

Na een korte uitleg over de game worden we direct geconfronteerd met de richting die Raven Software op wil met Wolfenstein. We belanden in een soort ziekenhuis waar overduidelijk de meest gruwelijke experimenten zijn uitgevoerd op de patiënten. De sfeer die er hangt voelt beklemmend aan en zou zeker niet misstaan in een goede horrorfilm. De game weet op deze manier meteen de juiste toon te zetten en geeft een heerlijk, onbehaaglijk gevoel.

Bovendien maakt de korte speelsessie duidelijk dat Raven Software de controverse niet schuwt. We beginnen het spel namelijk met een fikse bijl in de hand, die gebruikt wordt voor alles dat vies en goor is. En daar blijft het niet bij. Met een beetje zieke fantasie voorziet de game in duizend en één mogelijkheden om je tegenstanders uit te schakelen. Richt met een sluipschuttergeweer bijvoorbeeld op een knieschijf en schiet zo het onderbeen van je tegenstander af. Hoofden, armen, torso’s; niets is veilig en alles kan ‘los’.

De nazi’s laten zich niet zomaar afslachten en vechten sterk terug. Dit houdt bijvoorbeeld in dat ze je proberen te flankeren of dat ze je uit een schuilplaats lokken door een paar welgemikte granaten jou kant op te gooien. Op een bepaald moment werd zelfs het licht uit gedaan en probeerden de Duitsers op deze manier een zwakke plek in de verdediging te vinden. Tevergeefs, want je beschikt in Wolfenstein naast de eerder genoemde bijl over een uiteenlopend arsenaal van conventionele en onconventionele wapens. Wij mochten aan de slag met een MP40, MP44, een sluipschuttergeweer en twee wapens waar we de originele naam van zijn vergeten. De uitwerking staat echter in ons geheugen gegrift.

De eerste van de twee originele wapens is het best te omschrijven als een soort van particle-canon die niet veel meer overlaat dan een hoopje as. Het wapen is prima geschikt om snelle, sterke vijanden mee uit te schakelen, maar gaat wel aardig snel door zijn munitie heen. Het tweede wapen heeft wat meer weg van een tesla-geweer en kan grote groepen vijanden in één keer elektrocuteren. Toch wordt het sterkste wapen wat je bij je draagt niet gevormd door menselijke techniek, maar door een bovennatuurlijke kracht.